VARIA - Internationale Vrouwendag
Internationale Vrouwendag is de actiedag van de vrouwenbeweging, jaarlijks op 8 maart. Internationale Vrouwendag werd voor het eerst uitgeroepen door Clara Zetkin op de internationale vrouwenconferentie in Kopenhagen in 1910, waaraan mannen en vrouwen deelnamen uit 17 landen. Hoewel de aanleiding de massale staking was op 8 maart 1908 in de Verenigde Staten van vrouwen in de textiel- en kledingindustrie voor een achturige werkdag, betere arbeidsomstandigheden en kiesrecht, stond de strijd voor algemeen kiesrecht aanvankelijk centraal. De jaren daarop werden in een groeiend aantal landen op 8 maart demonstraties en vergaderingen gehouden maar de Eerste Wereldoorlog maakte een einde aan dit gebruik.
Met de opleving van de feministische beweging in de jaren zestig kwam de belangstelling voor een internationale vrouwendag weer terug en sinds de jaren zeventig wordt er in veel landen aandacht aan besteed. In veel socialistische landen is op 8 maart een officiële feestdag en in 1978 werd de dag door de Verenigde Naties als feestdag erkend. De bedoeling van de dag is opnieuw de gemeenschappelijke strijdpunten van de vrouwenbeweging naar voren te brengen.
Hoewel de Internationale Vrouwendag aanvankelijk vooral bedoeld was om het kiesrecht voor vrouwen af te dwingen, kwamen ook al snel andere leuzen aan bod. In het midden van de jaren zeventig, tijdens de tweede feministische golf, krijgt internationale vrouwendag steeds meer belangstelling. Vanaf 1975, het Internationale Jaar van de vrouw, vieren ook zwarte en migrantenvrouwenorganisaties 8 maart. In 1978 werd deze datum door de Verenigde Naties officieel erkend als Internationale Vrouwendag.
Toch zijn er nog steeds dictatoriale regimes die vrouwendemonstraties en acties verbieden. Zo zijn Afghanistan, Mongolië, Somalië, India, Banlades, China, Algerije, Thailand en Birma slechts een greep uit het aanbod waar het als vrouw niet pluis is te leven.
Het is dus goed dat er tenminste een dag per jaar is waarop vrouwenonrecht op de agenda wordt gezet. Hopelijk brengt de internationale vrouwendag voor alle vrouwen ter wereld het land dichterbij waar vrouwen willen wonen. Dat land dat wijlen de Nederlandse feministe Joke Smit in haar liedtekst zo mooi bezong.
Er is een land waar vrouwen willen wonen
Waar vrouw-zijn niet betekent: tweederangs en bang en klein
Waar vrouwen niet om mannen concurreren
Maar zusters en gelieven kunnen zijn
Waar rimpels niet de eenzaamheid voorspellen
Maar paspoort zijn naar wijsheid, aanzien, 's werelds raadsvrouw zijn
Waar jonge vrouwen dus een leven voorbereiden
Waarin zij veertig, zestig, tachtig zullen zijn
Er is een land waar vrouwen willen wonen
Waar onrecht niet als een natuurgegeven wordt beschouwd
Waar dienstbaarheid niet toevalt aan één sekse
En niet vanzelf een man de leiding houdt
Waar moeder niet hetzelfde is als huisvrouw
Waar steeds opnieuw wordt nagegaan wie zwak zijn en wie sterk
Waar allen zorgen voor wie hulp behoeven
En 't brood verdienen met maar vijf uur werk
Er is een land waar mannen willen wonen
Waar jongens van de plicht tot flink en stoer doen zijn bevrijd
Waar niemand wint ten koste van een ander
En man-zijn ook betekent: zorgzaamheid
Waar angst en rouw niet weggemoffeld worden
Waar mannen zonder baan niet denken dat ze minder zijn
Waar vrouw en man elkaar niet hoeven haten
Maar eindelijk bondgenoten kunnen zijn
Er is een land waar mensen willen wonen
Waar jong zijn niet betekent dat je steeds wordt genegeerd
Waar zwakken met respect benaderd worden
En vreemdelingen niet meer gekleineerd
Waarin geweld door niemand meer geduld wordt
Waar allen kunnen troosten als een mens ten onder gaat
Dat is het land waar mensen willen wonen
Het land waar de saamhorigheid bestaat
08 mrt 2010
Editiepajot
Editiepajot
Reacties
Reacties niet meer toegelaten
Terug
